سکوت 236

سایه ای بر دل من افتادست

پشت هیچ آینه ای پیدا نیست

حال فردای کسی پیدا نیست

خواستی از من کمی دور شوی

تبر برداشتی و مرا از ریشه زدی

آنچنان سخت زدی آه از سینه پرید

انعکاس نفسم را دگر چشم ندید

منزوی گشتم و به خود پیوستم

سخت به تنهایی خودم دلبستم

تو باز آمدی اما یخ من آب نشد

این دل خسته دگر مرد نشد

اسیر قفسی بودم در دستان خودم

کلیدش مغروق در اقیانوس تنهایی خودم

امدن و رفتن تو دگر فایده نداشت

زخم دل من دگر درمان نداشت