سکوت 205

در فراخنای مشرقیم

کوچ دوباره ای را به انتظار نشسته ام

سلسله جبال های دلتنگیم

طاق تمام آرزوهایم را

با سر پنجه های غرور خود خراشیده اند

دردی بزرگ در تارو پودم زبانه می کشد

از سیمرغ

از دیو

از افسانه

از کابوس

از تمام مسیرهای کوشش

و تلاش و تمنا

خسته ام

همیشه دویده ام با گام هایی مردانه

خواستم ولی نتوانستم

و امروز اعتراف می کنم

همیشه خواستن توانستن نیست

بی عدالتی در رگ و پوست ما جا خوش کرده است

تقدیر تنها نقشی از موهبتست

که درها را بروی ما یک به یک می بندد

و حال تسلیم

منتظرم

مگر بیفتد اتفاقی که در توان من نیست